Rezydencja podatkowa na gruncie krajowych przepisów
Rezydentem podatkowym danego kraju jest osoba, która na podstawie przepisów tego państwa podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Każde państwo definiuje we własnych przepisach pojęcie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Przeważnie jest ono oparte na kryterium miejsca zamieszkania (siedziby). Jak wskazałam wyżej, na gruncie polskich przepisów jedynym kryterium rozstrzygania o rezydencji podatkowej osób fizycznych jest miejsce zamieszkania. Na gruncie stanu prawnego obowiązującego do końca 2006 r. przepisy podatkowe nie zawierały własnej definicji miejsca zamieszkania, dlatego taką definicję wykształciły praktyka i orzecznictwo w oparciu o art. 25 Kodeksu cywilnego (zgodnie z którym „miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której (...)